Naast mij zit een vrouw. Een vrouw die haar eigen moeder op jonge leeftijd verloor. Met een dochter die innerlijk meer naar de dood verlangde, dan dat ze in het leven stond. Een moeder die niet wist of haar dochter nog leefde als ze thuis kwam.
Ze heeft veel verlies gekend, en kent de angst om te verliezen.

We hebben er eerder over gepraat, vanuit het hoofd.

Maar dat het hoofd het kan zeggen, wil niet zeggen dat het lijf er klaar voor is.

Soms is iets nog té pijnlijk om te doorvoelen. Dat zou nu ook kunnen, maar in dit geval gaat mijn aandacht daar niet heen. Ik weeg het af, en sluit het niet uit.

Hier is iets verstrikt geraakt. De liefde voor haar dochter, met de onmacht hoe het haar vergaat.

We doen een stap in de tijd. We zijn twee sessies later.

D: “We hebben het er nog niet echt over gehad, het komt nu in mij op. Misschien toevallig, misschien is het de tijd. Het gaat over moederschap.”

Het is tijd om er naar te kijken, zegt ze. We praten over moederschap. Als je bent opgegroeid zonder.. Wanneer je je eigen pijn, in je dochter ziet. Je alles gaf van wat je had en meer, je dochter zegt: “Ik wil niet leven, mama.”

D: “Ik ga een zin zeggen, die je door je heen mag laten komen. Om te onderzoeken of die resoneert. Raakt die niks, dan is dat oké. Je hoeft niks te doen, niet voor te werken. Je hoeft hem alleen te nemen. Ik ben en blijf bij je.”

“Het is niet niet jouw schuld.”

Haar lijf reageert. De ogen staren, maar ze is er. En ze kan blijven.

“Het is niet jouw schuld.”

Haar hoofd zakt in haar handen.

“Het is niet jouw schuld.”

Een snik. En nog een..

“Het is. Niet. Jouw schuld.”

De zin is liefdevol, en meedogenloos.
Ik kan niet te snel. Het lijf heeft tijd nodig.

Handschoenen aan. Ze stoot links – rechts, links – rechts.. Het lijf in beweging, in het hier en nu. Er komt ruimte.

D: “Is het oké dat ik de zin tegen je zeg, terwijl we stoot?”
“Ja… doe maar.”

D: “Belangrijk dat je vanuit je lijf bokst. Blijf er bij, blijf bij dat gevoel.
Het is niet jouw schuld.”

Ze kan er bij blijven. Er komen tranen, ontlading. De stoten worden krachtiger, er komt energie vrij. Maar we zijn er nog niet. In de ronden die volgen is er verdriet, misselijkheid, boosheid..

Van mij vraagt dit haar tempo te volgen. Niet sturen naar het licht voordat het donker is genoeg is gevoeld, of het lijf genoeg heeft gehad. Hier heb ik nabij te blijven. Niet te sturen, wel te steunen.

Na een aantal ronden boksen:
D: “Wat komt er in je op?”

“Misschien is het heel gek wat ik zeg. Maar.. Ik mag er zijn?”

Een teken van licht. Voor mij betekent dat van steunen naar bekrachtigen.

D: 4 stoten, 4 woorden. Bij elke stoot een woord.

Ik.
Mag.
Er.
Zijn.

Eerst zeg ik het. Dan samen. Dan zij. Het mag zacht en mild. Het mag hard en sterk. Volg de beweging uit haar lijf.

Van zacht.. naar sterk.

Er volgde nog een paar tranen.

Nu van trots, en compassie.